MARKÓW Gieorgij Mokiejewicz, ur. 6 (19) IV 1911 Nowo-Kuskowo (gub. tomska), zm. 26 IX 1991 Moskwa, prozaik, działacz kulturalny, w 1971-89 prezes Związku Pisarzy ZSRR. W tej ostatniej roli stał się symbolem zastoju w literaturze rosyjskiej jako najbardziej wpływowa postać w organizacji, która przez lata lansowała pisarzy miernych, ale dyspozycyjnych, prześladowała natomiast twórców częstokroć wielkich, ale niepokornych. Pochodził z rodziny chłopskiej. Był działaczem i dziennikarzem komsomolskim. W czasie II wojny światowej był korespondentem frontowym. Debiutował jako prozaik w 1936. Jest autorem wielu powieści historycznych, których akcję umieścił na Syberii, przy czym najchętniej sięgał do formy kroniki rodzinnej. W pierwszej z nich - Strogowy (cz. 1-2, 1939-46, Rodzina Strogowów) - na przykładzie historii trzech pokoleń rodziny pszczelarzy opisał rozwarstwienie klasowe na wsi syberyjskiej oraz drogę syberyjskiego chłopstwa do rewolucji. W następnej 2-częś-ciowej powieści Soi ziemli (1955-69, Sól ziemi) kontynuował wątki poprzedniej. \Viele materiału autobiograficznego zawiera powieść M. Otiec i syn (1965, Ojciec j syn), której akcja rozgrywa się po rewolucji. Kolejną powieścią historyczną Z dziejów Syberii (tym razem nawiązującą do działalności dekabrystów, zawierającą także motyw polski) jest Syberia (Sibir', cz. 1-2, 1971-77). W powieści Gńaduszcze-mu wieku (1981, Przyszłemu wiekowi) M. przedstawił palące problemy gospodarcze współczesnej Syberii.
